Historia Rasy:

Sznaucery pochodzą z południowych Niemiec i Szawjcarii.
Pierwsze informacje o sznaucerach sięgają połowy XIX wieku. Sznaucery pochodzą z grupy pinczerów i wtedy były nazywane pinczerami szostkowłosymi. Nazwę „sznaucer" zastosował po raz pierwszy w 1842r. Jeremias Gotthelf.
Sznaucer miniaturowy pochodzi od małych psów o szorstkim owłosieniu, używanych do stróżowania przy gospodarstwach wiejskich. Odznaczały się one odwagą, dużą czujnością i z pasją tępiły gryzonie. Pierwszą hodowlą o dużym znaczeniu była hodowla Ernesta Stackes'a „Chemnitz-Plauen". Sznaucer o umaszczeniu pieprz i sól  został wyhodowany przez H.Weissa w 1898r.
Pierwsze hodowle były hodowlami bezplanowymi. Uszlachetnianie i kształtowanie zależało wyłącznie od potrzeb i gustów hodowcy. Dopiero gdy w roku 1895 powstał Klub hodowców sznaucerów, założony przez Josefa Bertę, który zajął się wszystkimi sznaucerami, powstały księgi rodowodowe i hodowla poczęła rozwijać się w jednym pożądanym kierunku.
W 1965r. Został sprowadzony przez p. Elżbietę Wolter-Markowska pierwszy sznaucer miniaturowy pieprz i sól ASMODEUSZ-IRON z Maleho Valu oraz dwie suki ELKE i ELFI von Heidelbronn. Te psy dały początek pierwszym polskim hodowlom: „Bengal, „Rek" i „od Kawy"

Wzorzec Rasy:
 

Pochodzenie: Niemcy

Data opublikowania obowiązującego wzorca rasy: 06.04.2000

Zatwierdzony pod nr 183 dnia 11.08.2000

Zastosowanie: pies domowy i towarzysz

Klasyfikacja wg FCI:

Grupa 2 pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i inne rasy

Sekcja 1: pinczery i sznaucery

Nie wymagane próby pracy.

Krótki rys historyczny:

Historia sznaucerów miniaturowych zaczyna się w okolicach Frankfurtu nad Menem (Niemcy) na początku ubiegłego stulecia (tzn. XX w.). Wtedy jeszcze pies ten określany jako szorstkowłosy pinczer karłowaty. Stworzenie małego psa z przeróżnych form, wielkości i typów, z mieszaniny włosa twardego, miękkiego i jedwabistego, który odpowiadałby wyglądowi zewnętrznemu i jakości typu swojego wielkiego brata, sznaucera, nie było łatwym zadaniem.

Wygląd ogólny:

Mały, mocny, raczej krępy niż szczupły, szorstkowłosy, elegancki, pomniejszony sobowtór sznaucera, jednak bez wad form karłowatych.

Istotne proporcje:

-          budowa kwadratowa, przy czym wysokość w kłębie odpowiada mniej więcej długości tułowia.

-          Całkowita długość głowy (od wierzchołka nosa do guza potylicznego) odpowiada połowie długości grzbietu (kłębu do nasady ogona).

Zachowanie, charakter:

Cechy charakteru tego psa są takie same jak te, które widzimy u sznaucera. Wpływ na nie ma zarówno temperament, jak i zachowanie małego psa. Dzięki swojej mądrości, odwadze, wytrwałości i czujności jest sznaucer miniaturowy nie tylko sympatycznym psem domowym, ale także psem stróżującym i towarzyszem, którego można bez problemów trzymać nawet w małym mieszkaniu.

GŁOWA

Czaszka: mocna i wydłużona, guz potyliczny niewidoczny. Głowa powinna być proporcjonalna do masy psa. Czoło płaskie; biegnie bez załamań, równolegle do grzbietu nosa.

Stop: wyraźnie zaznaczony.

Kufa: czubek nosa jest dobrze wykształcony i zawsze czarny.

Pysk: zakończony w formie ściętego klina. Grzbiet nosa prosty.

Wargi: czarne, mocno i gładko przylegające do żuchwy. Kąciki warg zamknięte.

Szczęka/uzębienie: silna szczęka górna i żuchwa. Uzębienie pełne, zgryz nożycowy (42 zęby zgodnie z definicją). Zęby silne i czysto białe. Mięśnie żuchwy są dobrze rozwinięte, lecz zbyt mięsiste mięśnie policzkowe nie mogą naruszać prostokątnego kształtu głowy (z brodą).

Oczy: średniej wielkości, owalne, skierowane ku przodowi, ciemne, z żywym wyrazem. Powieki dobrze przylegające.

Uszy: obwisłe, w kształcie litery V, osadzone wysoko i noszone symetrycznie; wewnętrzna krawędź ucha przylega do policzków i jest skierowana do przodu w kierunku skroni, przy czym równoległe załamanie nie powinno przewyższać głowy.

Szyja: muskularny kark jest szlachetnie wysklepiony. Szyja przechodzi harmonijnie w kłąb. Jest silna, sucha, pięknie ukształtowana i proporcjonalna do ogólnej masy psa. Podgardle przylegające, bez fałd.

TUŁÓW

Górna linia tułowia: wychodzące z kłębu, lekko opada do tyłu.

Kłąb: jest najwyższym punktem grzbietu.

Grzbiet: mocny, krótki, dobrze związany.

Lędźwie: krótkie, mocne i głębokie. Odległość od ostatniego żebra do biodra powinna być krótka, aby sylwetka psa była zwarta.

Zad: lekko zaokrąglony, przechodzi niezauważalnie w nasadę ogona.

Pierś: masywnie szeroka o przekroju owalnym, dochodząca do łokci. Przedpiersie jest wyraźnie wykształcone.

Dolna część klatki piersiowej i brzuch: boki nie są nadmiernie podciągnięte i wraz z dolną częścią klatki piersiowej tworzą pięknie zakrzywioną linię.

Ogon: nie cięty.

KOŃCZYNY

Kończyny przednie:

Ogólnie: kończyny przednie, widziane od frontu są silne, proste i nie ustawione zbyt wąsko. Widziane z boku kończyny przednie ustawione prosto.

Łopatka: łopatka przylega mocno do klatki piersiowej, z obu stron jest dobrze umięśniona i przewyższa wyrostki kolczyste kręgów piersiowych. Łopatka powinna być ustawiona ukośnie, usadowiona ku tyłowi, a kąt do poziomu winien wynosić ok. 50º.

Ramię: dobrze przylega do tułowia, silne i muskularne. Ustawione do łopatki pod kątem ok. 95º do 105º.

Łokieć: dobrze przylegający, nie skierowany ani na zewnątrz, ani do środka.

Przedramię: widziane za wszystkich stron powinno być całkowicie proste, silnie rozwinięte i dobrze umięśnione.

Staw stępowy kończyny przedniej: silny, stabilny, powinien tylko lekko odznaczać się w całej strukturze przedramienia.

Śródręcze: widziane od frontu – pionowe, patrząc z boku – jest ustawione lekko ukośnie do podłoża, mocna i lekko sprężynujące.

Łapa przednia: krótka i zaokrąglona, palce zwarte, wypukłe („kocia łapa”) o krótkich ciemnych pazurach i jędrnych opuszkach.

Kończyny tylne

Ogólnie: patrząc od frontu ustawione ukośnie; patrząc z tyłu – ustawione równolegle, niezbyt wąsko.

Uda: masywnie długie, szerokie i silnie umięśnione.

Kolana: nie są przekręcone ani na zewnątrz ani do środka.

Podudzie: długie i mocne, żylaste, przechodzi w silny staw skokowy.

Staw skokowy: o wyraźnym kącie, mocny, stabilny, nie skrępowany ani na zewnątrz, ani do środka.

Śródstopie kończyn tylnych: krótkie i ustawione pionowo do podłoża.

Łapa tylna: palce krótkie, wypukłe, zwarte; pazury czarne i krótkie.


Chód: elastyczny, elegancki, zwrotny, swobodny i zamaszysty. Kończyny przednie przesuwają się możliwie

daleko do przodu, kończyny tylne – sięgające daleko i sprężyste – dają w czasie ruchu wymagane wsparcie. Kończyna przednia z jednej i kończyna tylna z drugiej strony prowadzone są jednocześnie do przodu. Grzbiet, ścięgna i stawy są mocne.

Skóra: ciasno przylega na całym ciele.

Sierść: włos powinien być twardy i gęsty. Składa się z gęstego podszerstka oraz nie za krótkiego, twardego, dobrze przylegającego do ciała włosa okrywowego. Włos okrywowy jest szorstki, wystarczająco długi, aby można było sprawdzić jego budowę. Włos nie powinien być ani nastroszony, ani kręcony. Włos ma tendencje do utraty swej twardości na kończynach. Na czole i na uszach włos jest krótki. Cechą charakterystyczną jest nie za miękka broda na kufie oraz krzaczaste brwi, które lekko ocieniają oczy.

Umaszczenie:

-          czarne z czarnym podszerstkiem

-          „pieprz i sól”

-          czarno-srebrne

-          czysto białe z białym podszerstkiem

Umaszczenie „pieprz i sól”: idealna jest barwa średnio intensywna, równomiernie rozłożona z szarym podszerstkiem. Dopuszczalne są zabarwienia koloru od ciemnej stalowej szarości do srebrnoszarego. Przy wszystkich rodzajach odcieni musi występować podkreślająca czarna maska, która zawsze harmonijnie dopasować do danego koloru przewodniego umaszczenia. Niewskazane są wyraźne jaśniejsze znaczenia na głowie, na klatce lub łapach.

Umaszczenie czarno-srebrne: cel hodowlany to czarny włos okrywowy oraz czarny podszerstek, białe znaczenia nad oczami, na policzkach, na brodzie, na gardle, na przedpiersiu dwa podzielone trójkąty, na śródręczu, na łapach od strony wewnętrznej oraz wokół odbytu. Czoło, kark oraz wewnętrzna strona uszu powinny być jak włos okrywowy, czarne.

Wielkość i ciężar:

Wysokość w kłębie: psy i suki między 30 a 35 cm.

Ciężar: psy i suki – ok. 4,5 do 7 kg.

WADY:

Każde odchylenie od wyżej wymienionych punktów należy traktować jako wadę, której waga powinna znajdować się w dokładnym stosunku do stopnia odchylenia.

W szczególności:

-          ciężka lub okrągła czaszka

-          fałdy czołowe

-          krótka, szpiczasta lub wąska kufa

-          zgryz cęgowy

-          mocno wystające policzki lub kości policzkowe

-          jasne, za duże lub okrągłe oczy

-          uszy osadzone niski lub uszy bardzo długie, noszone niesymetrycznie

-          luźna skóra podgardla

-          wiszące podgardle

-          grzbiet zbyt długi, łękowaty lub miękki

-          grzbiet karpiowaty

-          opadający/ścięty zad

-          nasada ogona nachylona w stronę głowy (zajęczy ogon)

-          długie łapy

-          inochód

-          włos zbyt krótki, za długi, miękki, falisty, kudłaty lub jedwabisty

-          brązowy podszerstek

-          przy umaszczeniu „pieprz i sól”: ciemna pręga lub czarny czaprak

-          trójkąty na klatce piersiowej nie oddzielone wyraźnie od siebie u psów o umaszczeniu czarno-srebrnym

-          nadmierna wysokość lub niedomiar do 1 cm

Poważne wady:

-          budowa ociężała lub zbyt lekka, kończyny za niskie lub za wysokie

-          odwrócone cechy płciowe (dymorfizm płciowy)

-          łokcie odstające na zewnątrz

-          stroma lub beczkowata kończyna tylna

-          zbyt długie podudzie

-          stawy skokowe zwrócone do środka

-          za krótkie śródstopie kończyny tylnej

-          włos biały lub łaciaty przy umaszczeniu czarnym lub „pieprz i sól”

-          łaciaty włos przy umaszczeniu czarno-srebrnym i białym

-          nadmierna wysokość lub niedomiar większy niż 1 cm a mniejszy niż 2 cm

Wady dyskwalifikujące:

-          deformacje wszelkiego typu

-          wadliwy typ

-          wady zgryzu takie jak przodozgryz, tyłozgryz, zgryz naprzemienny

-          poważne wady poszczególnych partii, takie jak wady budowy, umaszczenia lub włosa

-          nadmierna wysokość lub niedomiar powyżej 2 cm

-          zachowanie nieśmiałe, agresywne, złośliwe, nadmiernie nieufne, nerwowe

Psy muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w mosznie.

Wzorzec udostepniła: Małgorzata Jamiołkowska